Gedichte

Bloß a Mensch

Der Sell, fascht immer recht und guet,
lebt sparsam, brav, wie ma halt duet.
Vernünft`ger Ma in eusrer Zeit,
Kurzum; a Ma, wie`s viele geit.

Bloß ab und zue, ganz selte bloß,
isch er amaol vom Bändel los
und dann, ka sei, benimmt er si`
no minder fasch wie a Stuck Vieh.

Dia bescht Ausred nao, die`s bloß geit
haot er dann in dem Fall bereit.
I glaub, daß Du die au guet kennsch.
Er sait: "I bi au bloß a Mensch."

Schwere Beleidigung

Der Sell, der scho seit viele Joahr
befreundet mit´m Tone war
haot jetzt zmaol Händel mit dem Ma
was niemed recht begreife ka.
Zwar haot dr Tone in der Zeit
dem Selle oftmaols d´Moinung gsait,
der aber haot´s it übelgnomme.
Fast all´ Täg sind se zemekomme
und jetzt, auf oimaol aus und Schluß
und bloß no Ärger und Verdruß.
"Was war denn los, daß ihr Zwei hand
zmaol so a Feindschaft mitanand?"
hau i dann gfraoget ihn, de Selle.
Der räuspert si vor`em Verzölle:
"Du woisch ja selber, daß i hau
vom Tone mir viel sage lau,
ob Lugabeitl, Krattler, Spinner,
Armleuchter, Depp au und no schlimmer.
Doch jetzt isch Schluß, so wahr i bi!
Dös, noi, dös nimm i doch it hi:
Der Tone haot, - i ka`s beweise, -
mei Auto an Saukarre ghoiße!"

 

Sein Lebenslauf
Zurück zur Homepage

 

Glückwunsch

„I wünsch dr Glück!“ Dös sait ma so.
„Alls Guate, gell! Bleib gsund und froh!“
So ebbes hoißt ma „Gratuliera“,
doch kommsch a bitzle ins Sinniera,
dann fraogsch di zmaol: Was wird dao draus?
Was is dös, „Glück“? Wia schaut dös aus?
I denk, dös sind viel kloine Schtücker,
fascht möcht ma sa, viel kloine „Glücker“.
Wia Kirchafenschter, Mosaik,
a Flecklesteppich, bunt und dick.
Dao isch so viel, was ma it achtet,
was ma gar nia als Glück betrachtet.
Erst, wenn ma’s numma haoba ka,
merkt ma, a Schtückle Glück war dra.
Am Morga mit wache Sinn aufschtau,
a putzets Paar Schuah, koi Kopfweh me hau,
a freundlichs „Pfüa Gott!“, wenn an d‘ Arbet du gaohscht,
viel grüne Ampla, daß d‘ it so lang schtaohscht,
a freundlicher Mensch, der dir oimeds begegnet,
an Schirm drbei hau, wenn’s zmaol regnet,
ebbes verliera und meh finda,
de Frieda hau, koin Schtreit entzünda,
a Zehnerle meh hau, als unbedingt nötig,
a Ruah, wenn z‘ Aobed Dei Arbet isch fetig,
z‘ Nacht hie und da ebbes recht drolligs trauma,
wenns gilt, koin Zug und koin Bus versauma,
ja nix zum tua hau mit de Herra
und wenns Di beißt, unschiniert scherra,
a guata Maohlzeit, mit Liebe agricht,
mit ebber essa, der it z‘ viel schpricht,
a Samstag, a Sonntag voll Sonnaschei,
a nächtlicher Reaga ins Gätle nei,
a Doktor, der sait: „Dao isch alles o.k.“
und Du fühlscht Di au wohl, und es tuet Dir nix weh,
koin Grichtsvollzieher, koin Gendarm braucha
und sage könne: „I mueß gar it raucha.“
A Arbet, dia Di au a klois bitzle freut,
und um die rum nette, friedliche Leut.

Dös alls, und viel meh, ischt mitnander a Schtück
Von deam, was ma moint, wenn ma sait: „I wünsch Glück!“
A Glück aber ischt es, und it zum verachta,
die Sacha all seah, und als Glück au betrachta.
Und wenn D‘ ois verlierscht, daß D‘ a anders bald findsch,
dös soll Dir vergönnt sei, dös sind meine Wünsch.

Ma sott

Ma sott ebbern hau
Nach dem es oin‘ blanget,
zu dem immer wieder
d‘ Gedanke naganget.

Ma sott ebbern hau
Der oim manchmaol verleidet
Au wenn’s Leut gnue geit,
die oin no beneidet.

Ma sott ebbern hau
Der si au mit oim freit
Und der oim diamaol
A guets Wörtle geit.

Ma Sott ebbern hau
Der diamaol oim sait:
„Tue dös it! Schlaof drüber!
I bitt di, sei gscheit!“

I möcht ebbern hau
Dem i ebbes bi.
It zwenig, it z‘ viel
So, wie sie für mi.

Ma sott ebbern hau
Der grad narret oin macht,
auf d‘ Nerve oim gaoht,
z’viel schwätzt und z’viel lacht.

I möchte ebbern hau
Den i intressier,
der schwätze und lose ka,
still sei bei mir.

Ma sott ebbern hau
Dem verdlaufe denn möchtescht
Und für den du trotzdem
A jeds Opfer brächtescht.

Ma sott ebbern hau
Der oim sait: „Dös machsch guet!“
Ma täts manchmaol brauche
Und es gäb meh an Muet.

Ma sott ebbern hau
Mit viel Herz und viel Gmüet,
mit viel Lieb, viel Geduld,
it z’websig, it z’müed.

Ma sott ebbern hau
Mit viel Geist und Verstand,
doch weils all’s zam it geit
simmer froh, was mer hand.